Brudstykker i Völsunga saga
1
Sigmundr tekr nv blodrefilinn, ok ristu nv i milli sin helluna, ok letta eigi fyrr, enn lokit er at rista, sem kvedit er:
	Ristu af magni mikla hellu Sigmundr hiorfi ok Sinfiotli.
2
Sižan ridr Sigurdr ok hefir Gram i hende ok bindr gvllspora a fetr ser. Grane hleypr fram at elldinum, er hann kende sporans. Nu verdr gnyrr micill, er elldrinn toc at esast, enn iorš toc at skialfa, loginn stóš viš himin; žetta žorde engi at gera fyrr, ok var sem hann ride i myrkua; ža legšizt elldrinn, enn hann geck af hestinum inn i salinn; sva er kvedit:
	Elldr nam at esast, enn iorš at skialfa, ok hįr loghe viš himne gnefa; fįr treystizt žar fylkiss recka elld at riža ne yfir stigha.
	Siguršr Grana sverdi keyrde, elldr sloknaše fyrir aušlinge, logi allr legžizt fyrir lofgiornum, bliku reiši er Reginn įtte.
3
Brynhilldr svarar: «Sigurdr va at Fafne, ok er žat meira vert enn alt rķki Gvnnars konvngs» svį sem kvedit er:
	«Sigurdr va at orme, enn žat sižan mvn engum fyrnazt, mešan aulld lifir; enn hlyre žinn hvarke žorši elld at riša ne yfir stigha.»
4
Svį segir ķ Siguržarqvišu:
	Vt geck Sigurdr anspialle fra, hollvinr lofža, ok hnipnaše, sva at ganga nam gunnarfusum sundr of sidur serkr iarnofinn.
5
Žeir (Gunnarr ok Högni) tokv orm einn ok af vargshollde ok letv sioda ok gafv honum (Gutthormi) at eta, — sem skalldit kvad:
	Svmir vidfiska tokv, svmir vitnishre skifšv, svmir Gvtthorme gafv gera holld vid mvngate ok margha lute ašra ķ tyfrum .   .   .   .   .   .   .